Hoy me he levantado cabizbajo, y meditabundo.
Por otra parte, la climatología poco acompañaba en disipar esa tristeza o melancolía, que rondaba en mi persona.
Es un estado que sin previo aviso y silenciosamente, se introduce en el cuerpo, como un dolor de espalda.
Necesitaba hurgar en mi interior, para calmar mis ansias.
Desviaba ese estado de decaimiento, con esporádicas sonrisas a los acontecimientos del día a día.
Pero notaba que la nostalgia, me iba ganando la partida.
Finalmente, y después de pensar detenidamente en como salir de esa situación, llegue a la conclusión que, revivir ambientes de mi infancia me ayudaría.
Es así que me propuse planchar, si habéis leído bien, planchar.
Siempre que plancho me encuentro acompañado de mi madre, que en paz descanse.
Recuerdo que ella planchaba en la mesa del comedor, y yo, me sentaba en el lugar opuesto haciendo los deberes del colegio, o simplemente observándola.
De esa manera nos acompañábamos los dos.
Ella, siempre dispuesta y afligida por saber cual sería mi futuro, y yo, respondiéndole con mis ocho o diez años, de las profesiones que pasaban frente a mis ojos camino del colegio.
Por tal motivo de mayor quería ser, basurero, policía, repartidor de leche, o el que barría las calles, hasta bombero, debido a una desgracia que había ocurrido cerca de casa.
Dulce e inocente infancia, sentado frente a mi madre, esperando a que acabara, para recibir ese gran tazón de chocolate.
Y así de tal manera, planchando y recordando a mi madre, pude superar ese momento de abatimiento.
A veces, una simple acción en nuestra vida, nos ayuda a encontrar la paz y la alegría de vivir la vida.
A veces, la alegría es solo saber, que un buen día, nos volveremos a ver.
1 comentario:
Ja, sånne dager har vi alle sammen.
Men du er veldig god å skjule dine stunder da ikke alt er på topp - aldri slutt på dine vitser og morsomheter selv om du ikke er helt som du gjerne vil vœre. Vet ikke hvordan du klarer det.
Hva betyr forresten - disipar ?
Publicar un comentario